صلابت چشمانش مرهمی بود برای ترسها و کابوسهای کودکانه اش

جوان بود اما شلاق سختی های روزگار بر صورتش خوش رقصی میکرد

آرزوهای دوری برایش داشت

میخواست به رویاگونه های نشسته در ذهنش رنگ واقعیت بزند

میخواست پدر باشد، پدری که رنگ و بوی خدا را زنده کند

راه دنیا را هموار میکرد

در حالیکه او بی خبر از دستان یخ کرده و پینه بسته مرد،رویا میدید

در خود نیرویی عظیمی برای دور کردن خستگیها داشت

عاشقانه به ثمر رسیدن آرزوهای دورش را نظاره گر بود

اما طوفان سرنوشت تاب خنده هایش را نیاورد

شکست کاخی را که دستانش برای او ساخته بود

دیگر صلابت در چشمهایش نبود

دریای دلش پر بود از لخته خون های آرزوهای بر بادش

اشک ریخت و آرزوهایی که برای او داشت را نیز کنار آرزوهای ناکام خودش دفن کرد

در حالی که می اندیشید:شاید ناجی خوبی برایش نبوده

اینروزها پدر سخت آرام است و من برای دیدن لبخندش سخت بی تاب...

"رسپینا"